Hedeflerini bir türlü belirlemede aciz toplulukların bireylerin gereksinim ve isteklerine bakmaksızın işlevini yitirmiş olmasına rağmen devam ettikleri ettik kuralların, kimilerine göre aidiyetsizliği, kimilerine göre kişiliksizliği, kimilerine göre ise dünya benim anlayışını da bir kenara bırakarak, bireyler için saydıklarını kendi içlerinde yaşadıkları kuşku götürmez bir olay.

Köse basinda dengesizlerin kemani caliyordu. Kemanin tellerine dokunuslarini dahi anlamsiz kildiklari mekanlarda, kemansiz keman calanlar ile doluydu.Ama buna ragmen keman caliyorlardi. Herhangi bir mekanlarda edepsizce devrimcilikler baslatiliyordu. Bir tek dengesizin gördügü bir kösede ince hesaplar dokunuyordu. Birileri oturmus diger karsisinda oturan diger üc kisiye kimi nasil dövdügünü ve ne kadar güclü oldugunu anlatiyordu.

Kendi tarihini inkar eden ve utanan bir halkın güdümünde olmanın sıkıntılarını yasamak bir yana, bu güdümünde olunan halkın aidiyetsizlik sorununu bile bile herhangi bir hüküm sürme istemi nasıl olurda vuku bulabilme olasılığını yaratacak kadar insan beynine isler. Vukuat islemek isteyen mi, yoksa aidiyetsiz olanın ahmaklığımı bu olasılığa yer veren? Yok bunlar ötesi misyonsuzluk mudur?şematik biçimlenmelerin ürünü beyin yapılarını eleştirmenin ne kadar anlamsız olduğunu kendime anlatmalıyımdır. “ Benden gayrisi” ne biçimlenişim karşı çıksa dahi “ ben benden benim, sen benden nesin?” ´lere yer olmasınlar´dan gayrisine yer vermenin doğruluk derecesine ölçek arıyorum.

Hatice Kaya

Giderken niye vedalaşmadı ki?

Ben ne yapmıştım?

Aslında ben bir şey yapmadım. O öylesine kafasında öyle estiği için gitmiştir. Ama olsun.

Giderken neden vedalaşmadı ki?

Geldiğinde selam da vermedi.