21. yüzyilda üstelik neredeyse gelismis olarak tanimlanan bir
 ülkede kendi anadilinde iletisim kuramamanin ne demek oldugunu bilir
 misiniz?
 

         Bir anne ve evladin birbirine sikica sarilarak kendi dilinde ‘’seni
 seviyorum’’ diyememeleri, ya da farkli dillerde ‘’seni seviyorum’’ deyip
 birbirlerini anlamayip, ilkel komünal dönemdeki insanlar gibi birbirlerine
 bakmayi, bunun ne demek oldugunu bilir misiniz?
         Dünyanin en ünlü, en basarili psikologunu, psikiyatrisini,
 sosyologunu, toplum bilimcisini ve yahut dil bilimcisini getirin, biz
 arada kalanlari asla anlayamayacaklardir.
         Ilkel komünal dönemlerdeki insanlar bile iletisim konusunda bizden
 daha ilerdeydiler. Zira onlar birbirlerini anlamasalar da – ki anlamak
 zorundaydilar, nitekim anliyorlardi da- ayni kosullara sahiptiler. Belki
 bir anadilleri yoktu. Belki zorla dayatilmis bir dilleri dinleri yoktu.
 Yeni dogmus çocuklara ‘hangi dini seçmek istersin’ diye hiç sormadan
 sorgusuz sualsiz, anadan babadan belki de kimden kaldigi belli olmayan din
 denilen bir seyi, nüfus cüzdanlarinin arkalarina yazan bir kurumlari yoktu
 henüz. Ama ayni kosullardan dolayi birbirlerini anlayabiliyorlardi. Çünkü
 birbirlerinin gözlerine bakabiliyorlardi.
 Simdi ise birbirimizin gözlerine bakmaktan utaniyoruz. Ve birbirimizden
 kaçiyoruz.  Bunun neresi etik, neresi ahlaken dogru, dogrusu anlamakta
 güçlük çekiyorum.                                           Bunun aksini
 söyleyen bir din varsa kabul etmeye hazirim.
         Bir ana dilim yok artik benim. Oysa annemle annemin dilinde
 aglamak isterdim. Gözyaslarin dili mi olurmus diye gülmeyin bana. Oluuur.
         Kendi dilimde Nisan yagmurlari gibi mutlu ve bereketli gözyasi
 döküp, yeni nesillerin yesermesine katki sunmak isterdim.
 Oysa bir ana dilim artik yok benim. Kiçina kina yaksin artik birileri…
 
 21.11.2009 Tokat